Lieve spieren,
Vandaag schrijf ik aan jullie, lieve spieren, over een periode waarin jullie mij lieten ervaren hoe het is om tegen een kei harde muur te botsen.
Na de middelbare school wist ik wat ik wilde: vervolg opleiding volgen op een grafische lyceum. Maar al snel merkte ik dat de wereld nog niet wist hoe ze met jullie, lieve spieren, moest omgaan. Scholen keken vooral naar wat niet kon en minder naar wat wél mogelijk was. Voor het eerst voelde dat hard en oneerlijk.
We vonden uiteindelijk een school waar ook grafische vakken werden gegeven maar waar alleen mensen met een lichamelijke beperking zaten.
Toen ik aan deze opleiding begon ging ik, pas 17 maar al gevormd door alles wat jullie, lieve spieren mij al hadden geleerd, op mezelf wonen. Een grote stap. Op die nieuwe plek zag ik mezelf ineens terug in anderen en dat kwam hard binnen. Voor het eerst drong het echt tot mij door wat jullie al die tijd zachtjes zeiden: Jullie waren ziek, lieve spieren en ik moest leren hoe verwerken eruitziet. Niet als een rechte weg, maar als het nemen van hobbels. Struikelen, stilstaan, soms even terug en dan weer voorzichtig verder.
Die werkelijkheid voelde zwaar. Ik voelde mij overweldigd en verdwaald. Door hulp te zoeken leerde ik iets wat ik jullie nog steeds probeer te geven: Ruimte.
Ruimte om verdriet toe te laten, om frustratie te voelen, om achteruitgang niet meteen weg te duwen, maar even vast te houden zodat ik daarna weer verder kon.
Langzaam, stap voor stap, kwamen jullie, lieve spieren en ik weer omhoog.
Jullie hielpen mij door de opleiding heen en waren jullie sterk genoeg om te beginnen met rijlessen in een aangepaste auto.
In die periode kwam mijn liefde Swen mijn leven binnen, en met hem kwam er een Amsterdamse schoonfamilie bij.
Ik kreeg weer vertrouwen in de toekomst dat jullie, lieve spieren en ik de wereld weer aan konden.
Zojuist is 3FM Serious Request begonnen en steun ik dit met mijn eigen actie: MijnKrachtVoorSpieren omdat ik weet hoe het is om steeds opnieuw te blijven kijken naar wat wél kan, ook wanneer dat niet vanzelf gaat.
In die periode hebben jullie, lieve spieren mij gevormd, iets groots geleerd, wat ik nog steeds toepas in mijn leven, waardoor ik altijd weer verder kom.
Lieve spieren, ik schrijf jullie morgen weer
Reactie plaatsen
Reacties