Lieve spieren,
Vandaag schrijf ik aan jullie, lieve spieren, over de periode waarin Swen en ik gingen samenwonen in Almere.
Ik was inmiddels 20 jaar en jullie, lieve spieren deden nog zo je best om de paar stappen lopen die jullie nog konden zetten vol te houden.
Langzaam werd het minder, tot jullie moe gestreden waren en jullie het niet meer konden opbrengen. Het lopen stopte en we werden afhankelijk van andere.
De operatie aan mijn blaas kwam precies in die periode. Jullie, lieve spieren trokken ook dat niet meer en ik kreeg een urine- en darmstoma. Het was wennen, maar tegelijkertijd bracht het ruimte en bewegingsvrijheid.
Omdat jullie veel ingeleverd hadden kwam niet lang daarna de thuiszorg in ons leven. Douchen, aankleden en transfers daar hielpen ze ons mee. We hadden die tijd nooit zo licht kunnen dragen zonder de zorg van het warmste team van Almere Haven, team West, en in het bijzonder mijn twee P.A. 's zoals wij ze altijd noemden. ♡
Op het ROC in Amersfoort volgde ik een multimedia opleiding. Daar kwam mijn andere bestie op mijn pad. Iemand die voelt als familie, die elke dag even van zich laat horen, bij wie gezelligheid altijd vooropstaat en jullie, lieve spieren draagt in veel wat ze voor ons doet alsof het de gewoonste zaak van de wereld is. ♡
Na mijn opleiding startte ik mijn eigen vormgevingsbedrijfje en jullie, lieve spieren… jullie brachten me met mijn aangepaste auto overal naartoe. De auto gaf ons vrijheid, liet ons meedoen, bracht ons bij kansen, bij mensen en bij plekken waar ik mijn toekomst mocht opbouwen. Elke rit voelde als een stukje zelfstandigheid dat we samen vasthielden. Dat voelde groot.
En ja, als je als klein Limburgs meisje in Almere en in een rechtdoorzee maar lieve Amsterdamse familie ♡ belandt, dan leer je vanzelf je stem te gebruiken.
Jullie, lieve spieren maakten mij misschien fysiek wat kwetsbaarder maar ik werd mentaal juist sterker.
Op 27 augustus 2010 trouwden Swen en ik. ♡ Lieve spieren, jullie droegen mij die dag. Swen en ik beloofden steeds opnieuw voor elkaar te kiezen, met alles wat jullie nog teweeg zouden brengen. Een dag die nog steeds glinstert in onze herinnering.
Ook al was ons hart vol geluk, jullie, lieve spieren, kregen het in die tijd ook écht even zwaar, jullie hartspier moest harder werken om de rest van jullie energie te blijven geven. Gelukkig kregen jullie ondersteuning van de juiste medicijnen en doen jullie het, ondanks alles, verrassend goed.
Jullie, lieve spieren leverden een hoop fysieke functies in deze jaren in maar als ik terugkijk voelt het wel als een krachtige tijd samen.
Fysieke functies inleveren hoort niet bij een leven. Daarom steun ik Spieren voor Spieren. Zij maken onderzoek mogelijk om het proces van spierafbraak te stoppen en misschien zelfs te genezen.
Dankbaar voor de vrijheid van de auto, voor de zorg die ons droeg, voor mijn schoonfamilie en vooral voor de ruimte en vrijheid die we samen beleefden in Almere.
Lieve spieren, ik schrijf jullie morgen weer
Reactie plaatsen
Reacties
Wat weer een ontroerend verhaal, en kreeg spontaan een traan van je lieve woordjes ,
van je 2de PA
Mooi geschreven en dank voor de mooie je woorden. 1 van de PA'S. Je bent een mooi,prachtig mens.