Lieve spieren,
Nu ik meer en meer aan jullie, lieve spieren, aan het schrijven ben is er iets waar ik nu pas echt bij stilsta: ik mocht kind zijn.
Mijn ouders zagen jullie, lieve spieren, moeite eerder dan ik. Zij droegen de zorgen, zodat ik kon blijven spelen. Als jullie mij lieten struikelden, dachten zij vooruit. Als ik viel, zagen zij wat er achter zat, terwijl ik mij hierin zorgeloos voelde. Zij zagen jullie grenzen voordat ik ze voelde.
Een trippelstoel thuis & op school en later de scootmobiel. Jullie, lieve spieren gaven aan dat het zwaar werd, maar voor mij voelde het licht omdat mijn ouders alles opvingen. Jullie bleven hard werken en ik had de grootste lol met klasgenootjes die allemaal samen op de scootmobiel klommen terwijl mijn ouders zich inlazen, gesprekken voerden, in oplossingen dachten wanneer jullie het lastig hadden. Ze vochten tegen regels en systemen die niet zagen wat jullie en ik echt nodig hadden.
Ze zagen mij, samen met jullie lieve spieren en één van de beste keuzes die ze ooit maakten, was zich verzetten tegen het advies om mij naar een speciale school te sturen. Ze vertrouwden ons samen genoeg om te weten dat wij dit samen aan konden op een reguliere school.
Toen ik thuis de trap niet meer op kwam omdat jullie mij daarin niet meer konden dragen, tilde mijn vader mij. Na veel gevechten met regels en systemen, verbouwden mijn ouders het huis zodat jullie lieve spieren niet meer zo hoefden te worstelen. Ik kreeg een slaapkamer en badkamer beneden en mijn broertje een nieuwe kamer, want gelijkheid hoorde in ons gezin.
Mijn broertje groeide ook op met jullie lieve spieren en dat was vast niet altijd makkelijk voor hem want ondanks dat gelijkheid belangrijk was gingen er veel zorgen naar mij toe. Toch gaven jullie de ruimte konden om samen te ruziën, lachen en spelen. We konden gewoon broer en zus zijn.
We hadden, en hebben nog steeds, een fijne band die door alles heen is blijven staan.
Thuis golden twee regels: dat ik net als mijn broertje gewoon moest meehelpen en dat ik jullie lieve spieren altijd eerst zelf iets moest laten proberen. Pas als het echt niet meer ging, mocht ik vragen om hulp. Daardoor leerde ik hoe sterk ik eigenlijk was, ook zonder jullie kracht.
Daarom raakt het mij zo dat Spieren voor Spieren gezinnen helpt waarvan de spieren van hun kinderen hetzelfde fluisteren als jullie toen. Ze bieden kennis, steun en een beetje toekomstlicht, precies wat mijn ouders toen zo graag hadden willen hebben.
Vandaag schrijf ik dit aan jullie, lieve spieren, maar nog meer aan mijn ouders en inmiddels sterke broer dat ik dankzij hen ben geworden wie ik nu ben. 💛
Lieve spieren, ik schrijf jullie morgen weer
Reactie plaatsen
Reacties
Ik zie dat inderdaad achter jouw sterke wil ook ouders staan met diezelfde drijfveren. Ik vind dat na Serious Request het tijd wordt voor een lintje voor je ouders: respect hoor! ;-)