Lieve spieren,
Vandaag schrijf ik aan jullie, lieve spieren, over de periode waarin jullie steeds zichtbaarder werden in mijn leven en ik jullie meer ging zien.
Toen ik naar de middelbare school ging, kreeg ik mijn eerste elektrische rolstoel. En eerlijk, dat vond ik zwaar. De puberteit is al kwetsbaar genoeg, laat staan wanneer jullie, lieve spieren, zo duidelijk laten zien dat het moeilijker werd.
Lopen lukte jullie nog een beetje. Kleine stukjes, net genoeg om mezelf te redden. Aangepaste schoenen moest ik dragen om jullie te ondersteunen, maar no way, dat vond ik helemaal niks.
’s Nachts droeg ik wel beenspalken om jullie, lieve spieren te helpen. Dat zag niemand, dus dat voelde als iets wat ik wel voor jullie kon doen.
Op de middelbare school waren er klasgenootjes die mij al vanaf de basisschool kenden. Zij zagen mij als persoon, niet jullie. Ik had lieve vriendinnen en vrienden, we hingen samen in het dorp, we lachten, we deden wat pubers doen. Nooit heb ik mij buitengesloten gevoeld en dát is iets waar ik hen dankbaar voor ben: ondanks dat jullie, lieve spieren, minder konden, mocht ik wél meedoen.
Maar jullie, lieve spieren, maakten me ook bewust. Elk jaar was daar dat ene gesprek met de arts. Een paar dagen van tevoren liet ik mezelf even stil worden:
Wat kunnen jullie nog? Wat hebben jullie ingeleverd? Wat is er veranderd? Een kort moment van eerlijkheid en daarna weer: kop in het zand en doorgaan.
Lieve spieren dat is nog steeds onze manier, hè?
Toen was er sport. Mijn reddingsboei. Tafeltennis. Twee keer per week trainen op twee verschillende clubs. Grenzen verleggen, lachen, zweten. Jullie, lieve spieren deden zo jullie best, ook al hadden jullie het soms zwaar en protesteerden jullie.
Mijn leven werd tafeltennis. We trainden steeds meer en speelden veel wedstrijden. Jullie, lieve spieren bleven nog sterk in mijn armen en ik groeide zelfs door naar het b-selectieteam. Dat betekende nóg een dag extra trainen, nóg meer vragen van jullie. Dat zijn momenten die ik koester, omdat jullie mij toen nog zoveel vrijheid gaven.
Door een blessure en, eerlijk is eerlijk, ook door pubergedrag en minder motivatie, raakten we het sporten kwijt. Maar als ik nu aan die tijd terugdenk, mis ik vooral dat jullie dit nog konden, lieve spieren.
Bij het tafeltennis leerde ik ook één van mijn besties kennen. Iemand die altijd naast mij is blijven staan in alles wat er voor jullie, lieve spieren, veranderde. Ze liet mij zien hoe bijzonder onze vriendschap is, door mij peettante te laten worden en kwam er een minidin bij ♡
Het steunen van Spieren voor Spieren is zo belangrijk want elk kind verdient sport, een uitlaatklep, een plek waar spieren mogen doen wat ze wél kunnen en niet langs de zijlijn hoeven te staan.
Lieve spieren, Dank jullie wel dat ik sport heb mogen beleven 💛
Lieve spieren, ik schrijf jullie morgen weer
Reactie plaatsen
Reacties
Beste Danitia, wat ben je een geweldig positief mens. Hoe jij je jeugd beschrijft, vind ik enorm positief. En mijn petje af voor jou en je ouders. Je bent en blijft een kanjer
Hoi Danitia, wat geweldig dat je dit doet.
We zijn elkaar uit het oog verloren, maar ik hoor in de zijlijn af en toe hoe het met je gaat. En heb je altijd van een afstand bewonderd; je positieve houding, moed en zonnig karakter. Laten we hopen dat door dit initiatief er meer geld komt voor onderzoek en misschien een kuur.
Heel veel liefs en sterkte met het schrijven, want dat zal af en toe best zwaar zijn. Maar absoluut de moeite waard! Het allerbeste meis. ❤️