Het Fokus-project, waar we gingen wonen, was nieuw voor ons, lieve spieren. Een plek waar ik zelf kan bepalen wanneer ik opsta, wanneer ik eet en wanneer ik hulp vraag. Dat gaf vrijheid maar het was ook heel erg wennen. Zoveel mensen, zoveel nieuwe manieren van werken. Ik voelde hoe zwaar dat soms op jullie drukte. Hoe elke nieuwe kennismaking weer iets van jullie vroeg. Samen moesten we zoeken naar een nieuwe balans.

Het personeelstekort maakte dat zoeken onrustiger en liet sporen na. Steeds meer nieuwe gezichten toelaten, mensen die we nog niet kenden, terwijl vertrouwen zo belangrijk is. Het maakte mij extra bewust van hoe kwetsbaar zorg kan zijn en hoe afhankelijk wij samen zijn van mensen die met ons meebewegen.

Toch, lieve spieren, vonden we stap voor stap onze weg. We leerden samenwerken met het team. We leerden woorden geven aan wat jullie, lieve spieren nodig hadden. Langzaam ontstond er ruimte en vonden we samen een weg die bij mij paste samen met hele team en in het bijzonder aan twee zzp’ers die voor mij echt het verschil maakten.

Onze draai vinden in Eindhoven was in het begin lastig, vooral voor Swen. In die periode overleed zijn vader. Terwijl hij dat verdriet droeg, moest hij ook leren jullie, lieve spieren, en mij een stukje los te laten. Dat was veel. We zochten samen naar wat goed voelde. Inmiddels hebben we dat opnieuw afgestemd. Soms is loslaten te zwaar en draagt hij weer wat meer zorg voor jullie en mij en tegelijk weten we dat de ADL’ers er zijn wanneer dat nodig is. Dat gaf rust.