Hij is mijn armen,
nu jullie, lieve spieren het zo zwaar hebben.
Hij is mijn benen,
sinds stappen zetten niet meer lukte.

Hij ziet aan mij hoe het met jullie, lieve spieren gaat,
nog vóórdat ik het zelf doorheb.
Een kleine frons, een beweging die net iets trager is.
Een ademhaling die verandert.

Hij zorgt voor mij
zonder mij ooit kleiner te maken.
Hij neemt over waar nodig wanner,
maar laat mij altijd mij blijven.

Hij zet mij op één
zonder zichzelf te verliezen.
Met een vanzelfsprekendheid
die niet vraagt om dankbaarheid,
maar rust geeft.

En hij is net zo zacht voor jullie, lieve spieren
als ik probeer te zijn.
Met geduld. met respect, met liefde voor wat er nog wél is.

Swen.
Mijn beste vriend.
Mijn veilige plek.
Mijn thuis.

Bij hem hoef ik niets uit te leggen.
Niets te bewijzen.

Hij draagt mij en jullie, lieve spieren
op momenten dat ik het even niet kan.
En als ik wél kan,
rijdt hij naast mij.
Altijd.

Samen hebben we al zoveel beleefd
en er liggen nog zoveel avonturen voor ons.
Alles uit het leven halen wat erin zit,
op onze manier.

Jullie, lieve spieren en ik 
met hem aan onze zijde,
kunnen we de hele wereld aan.
Zo dankbaar dat wij, wij zijn.

Zoveel liefde
dat woorden eigenlijk te klein zijn.